Gazteaukera. Juan manuel Feito Guerrerori elkarrizketa.

Gaur egungo gazteek maskulinitate tradizional horren jokabide negatiboak errepikatzen jarraitzen dute?

Argitalpen-data: 2021/10/15

Juan Manuel Feito Guerrero, nerabe gizonekin berdintasunari eta maskulinotasunari buruz lan egiteko tresna pedagogikoak mintegiko dinamizatzaileari elkarrizketa

  • Zuen Piper Txuriak elkarteak, eta zuk bereziki, urteak daramatzazue maskulinotasuna lantzen, ikasgeletan dauden gizonezko nerabeekin. Nola sortzen da behar hori, zerk bultzatzen ditu ikastetxeak edo senideak lan mota hori antolatzera?

Mutil gazteak jada ez al dira lehengo gizonak bezalakoak, Rambo motako maskulinitate hori gaindituta, matxistak izateari utzi diote? Gaur egungo gazteek maskulinitate tradizional horren jokabide negatiboak errepikatzen jarraitzen dute? Nola lagundu diezaioket nire semeari edo nire ikasle mutilei “gizontasuna eraikitzeko” prozesuan?                  

Galdera hauek askotan entzuten ditugu, eta gizonekin, generoari, berdintasunari edo indarkeriari buruzko jarduerak egiteko motibazioa izaten dira. Arreta haiengan jartzea, orain arte neskekin egin dugun moduan, haien genero-identitatea ere berrikusi behar dutela eta hori egitea funtsezkoa dela ulertzea. Baina nola? Badirudi, gero eta gehiago behar direla mutilekiko harremanak bideratu eta beraiekin lana egiteko genero-ikuspegia duten tresna pedagogikoak. Horregatik, ohikoa da ikastetxeek gurea bezalako elkarteei lankidetza eskatzea.

  • Azalduko zeniguke nola sartzen diezun gai hori mutilei zure mintegietan?

Jaiotzen garenean, gure bizitza baldintzatuko duen jantzi bat janzten zaigu. Gainera, hazi ahala, jantzia estutzen joango da, eta horrek gure mugimenduak gero eta gehiago mugatuko ditu. Harik eta une bat iristen den, jantzia eta zein gure azala bereizten ez ditugula. Hainbeste itsatsiko zaigu, gure azala estalita geratzen dela, eta jantzi hori “naturala” dela usteko dugula. Eta “gezurrezko azal” horri balio bat eta funtzio batzuk esleitzen zaizkio maila sozialean. Horri deitzen diogu generoa.

Ezaugarri fisiko soila aitzakiatzat hartuta, gizon edo emakume gisa sailkatzen gaituzte, irizpidea horren sinplea eta murritza da. Hala ere, karga sozial eta familiar izugarria dugula nabaria da. Oinarri horren gainean gaztelu handi eta astun bat eraikitzeko adinako indarra du, gure gustuak, ohiturak, erabakiak, pentsamenduak, sentimenduak, gorputz-keinuak, hitz egiteko moduak, janzkera, jolasak eta jostailuak, ikustea gustatzen zaizkigun filmak, ikasketak eta aukeratzen dugun lanbidea zehaztuko dituena.

Hortik datorkigu jaio aurretik egiten dugun betiko lehen galdera , “mutila ala neska da?”. Hori hain da erabakigarria, ezen gaztelaniak berak ere ez baitu “haurrak” modu neutroan izendatzeko kontzepturik.

  • Nola azaltzen dizkiezu genero-kontzeptu konplexuak, ulergarria eta interesgarria iruditzen zaien moduan? Adibide bat jar dezakezu?

Oso goiz bustitzen gaitu gure kaxak urdin edo larroxaz margotzen dituen “sirimiri” geldiezinak, kolore honen arabera izango dituen ezaugarriak gure buru eta gorputzak baldintzatzen ditu. Inguratzen gaituzten pertsona guztiek baieztatzen dute hori horrela dela, ez dagoela beste modurik. Haiek ere janzten dituzte beren jantziak, eta haiek estaltzen dute benetan nortzuk diren; kaxen barruan daude, eta kutxek benetako izaera ezkutatzen dute zama kultural horren azpian.

Haurtzaroan, oso gazte eta zaurgarriak garenez, zalantzan jartzen dugu pertsona izateak zer esan nahi duen, zalantzan jartzen dugu oraindik kutsatu gabeko gure irizpide propioa baita gure gustu eta interesak ere. Gazte batek, gehien nahi duena zera da; bere adinekoek eta bizi den helduen munduak onartzea, ongietorria sentitzea, maitatua izatea, taldekide sentitzea.

Azken batean, normala izan nahi du. Normala dena ulertzeko, onartzeko eta barneratzeko prozesua hasi da, inguratzen duten eta bere nortasuna garatzen ari den parametro kultural-sozialetatik abiatuta. Denboraren poderioz, eta inguruan dagoena ikusita, normaltasun hori naturala bihurtzen da. Hala, guztiok ahaztu egiten dugu nola ulertzen genuen bizitza sozializazio-prozesu horren guztiaren aurretik.

  • Esango al diguzu ezer zuri buruz berdintasunaren eta maskulinitatearen arloan egin duzun ibilbideari buruz?

2009an sortu genuen ‘Piper Txuriak’ Berdintasunaren aldeko Gizonen Elkartea, eta ordutik elkartea koordinatzen aritu naiz, iristen zaizkigun eskaerei erantzuten, eta sentsibilizazio- eta kontzientziazio-jarduera ugari ematen. Aldi berean, berdintasuneko agente gisa lan egin dut Deustu-San Inazioko Asistentzia Psikosozialeko Moduluan, sexismoa ezabatzeko lanean oinarrituta.

Juan Manuel Feito Guerrero, nerabe gizonekin berdintasunari eta maskulinotasunari buruz lan egiteko tresna pedagogikoak mintegiko dinamizatzaileari elkarrizketa

https://elpais.com/sociedad/vidas-nuevas/2021-07-04/la-nueva-y-esperanzadora-vida-de-tres-refugiados-lgtbiq-en-espana.html

La persecución a este colectivo ha traspasado las puertas de Europa. Lo que ocurre en Rusia o Bielorrusia ha comenzado a tomar forma en Hungría o Polonia. En una tercera parte de los Estados de la ONU se pena la homosexualidad, en otros 43 la protección es inexistente y en seis se aplica la pena de muerte. Las solicitudes de asilo crecen. Una rusa, un salvadoreño y una venezolana que huyeron y ahora viven en Barcelona, Madrid y Jaén lo atestiguan

MARIANO AHIJADO04 JUL 2021 – 19:07 CEST

No huyen por ser lesbianas –o gais, o por expresar cualquier otra orientación sexual o identidad de género-, sino porque en sus países de origen existen leyes, políticas y comportamientos fóbicos en contra de las personas LGTBIQ+. La tercera parte de los Estados miembros de la ONU criminaliza los actos sexuales consensuales entre personas adultas del mismo sexo, según el último informe sobre Homofobia de Estado de la Asociación Internacional de Lesbianas, Gays, Bisexuales, Trans e Intersex (ILGA). La tercera parte son 69.

En esa huida, estas personas se apoyan en organizaciones internacionales como Acnur, la agencia de la ONU para los refugiados, o en otras entidades de ámbito local o nacional como Kif Kif, que les brindan el asesoramiento más arduo (el legal) y el apoyo más cálido (asistencia psicosocial y una red en la que sentirse acompañados: la nueva familia). De su mano inician los trámites para solicitar protección internacional. Y si la resolución es favorable, obtienen el estatus de refugiado. Luego vendrá la nacionalidad porque lo que no viene es la vuelta a sus países, lugares donde no hay una guerra temporal, sino un ataque que no tiene fin.https://view.genial.ly/60dc1dc961dbed0dd1bd55e7

Ataque porque en muchos países, sin estar perseguidos, las personas LGTBIQ+ no están protegidas —en 43 no tiene protección, según la ILGA—, y eso las convierte de facto en amenazadas. Como en Rusia, de donde procede Kate (no se aporta el nombre completo por seguridad), un Estado calificado por la ILGA como que ni criminaliza ni protege. Kate nació en Moscú, tiene 33 años y es lesbiana. Abandonó la capital rusa hace cuatro años y se instaló en Sitges (Barcelona), donde trabaja en la realización de contenido audiovisual. “En el colegio nos contaban que la homosexualidad era una enfermedad mental”, recuerda. Rusia aprobó en junio de 2013 una ley que prohibía hablar sobre homosexualidad, un asidero legal para que los homófobos redoblaran su homofobia. “Se formaron grupos en redes sociales para incitar a la gente a que cazara gais y lesbianas”, asegura. “La única opción que me quedaba era abandonar Rusia”, cuenta por escrito esta mujer en un correo electrónico para asegurarse de que se expresa adecuadamente en español.

La refugiada LGTBIQ+ rusa Kate, a la izquierda, y su pareja Ángela, también rusa, en Barcelona.

Durangoko San Agustin Kultur Guneko programazioa

Burdina

ADRIANA BILBAO ETA BEÑAT ACHIARY
osteguna, ekainak 3 de junio jueves
19.00
dantza eta musika zuzenean

«Burdina – Hierro» mehatzeak direla eta Gallartara etorritako emakume andaluziar baten istorioa kontatzen du. Lanaren hasieran protagonistak asko maiatatzen duen eta oso gertuko duen pertsona baten heriotzaren berri jasoko du. Albisteak tristezia eta etsipenak jota utziko du ia eromeneraino  amilaraziz. Lur arrotz batean sofritutako galera eszenaren erdigunean kokatu da.

The Pass
(Erresuma Batua, 2016, Ben A. Williams)
-maiatzak 25 de mayo, 18:00
ZINE FORUM
doan – gratis
 

“The Pass” https://www.filmaffinity.com/es/evideos.php?movie_id=422191Drama | DeporteFútbolHomosexualidad



Jasonek eta Adek 19 urte dituzte. Biak ala biak Londoneko futbol talde famatu bateko harrobian jokatzen dute 8 urte zutenetik. Txapeldunen Ligako euren lehen partidaren bezpera Errumaniako hotel bateko gelan pasatzen dute. Lo behar lukete, baina aztoratuegiak daude, eta orduan, bapatean, batak bestea musukatzen du. «Pase» honek euren hurrengo 10 urteak baldintzatuko ditu, irudiak dena balio duen kirol munduan.
The Pass filmak 2017ean Athectik futbol taldeak antolatzen duen Thinking Football Film Festibalekoa ikusleen saria eskuratu zuen.

INDARKERIA MATXISTAREN KONTRA

Genero-indarkeria arazo garrantzitsu, larri eta hedatua da mundu osoko gizartean. Baina pixkanaka-pixkanaka aurrera egiten ari gara. Durangoko andereak lehiaketa bat antolatu zuten matxismoaren kontra. Helburua zera zen; argazki edo bideo bat sortzea indarkeria matxistarekin bukatzeko modua adieraziz. Lehiaketa instagramen bitartez egin zen, edo nik behintzak hortik hartu nuen parte. Argazki montatu bat egin nuen, Gimp aplikazioa erabiliz. Hau da; Photoshop-en antzerako zerbait. 3 irabazle zeuden, eta ni bigarren irten nintzen. 2 sari desberdin zeuden; 150€-ko eta 75 €-ko bonoak Dendak Bai-etan gastatzeko.

Mariam Abbassi 

MARTXOAK 8. EMAKUMEEN NAZIOARTEKO EGUNA

http://emakunde.blog.euskadi.eus/wp-content/uploads/2021/02/2021.04.24-Emakunde-011-642x336.jpgZaintzak ikusarazi, baloratu eta gizarte osoaren artean banatzeko deia egiten du Emakunderen aurtengo martxoaren 8ko kanpainak

Beatriz Artolazabal Berdintasun, Justizia eta Gizarte politiketako sailburuak eta Izaskun Landaida Emakundeko zuzendariak gaur goizean aurkeztu dute Emakundek aurtengo Emakumeen Nazioarteko Egunerako prestatu duen kanpaina. Kanpainaren leloa da “Nork zaintzen du? Jar dezagun agerian. Egin dezagun dagokiguna” eta zaintza-lanak ikusarazteko, baloratzeko eta gizarte osoaren artean banatzeko beharra azpimarratzen du: emakume eta gizonen artean eta baita erakunde eta gizarte osoaren artean ere. Informazio guztia eta material guztia Emakunde aldizkarian eta Irekian.

La campaña del 8 de marzo llama a visibilizar, valorar y repartir los cuidados entre toda la sociedad

La consejera de Igualdad, Justicia y Políticas Sociales, Beatriz Artolazabal, y la directora de Emakunde, Izaskun Landaida han presentado esta mañana la campaña del 8 de Marzo, Día Internacional de las Mujeres, que ha elaborado este año Emakunde. El lema de la campaña es “¿Quién cuida? Hagámoslo visible. Hagamos nuestra parte” e insta a visibilizar, valorar y repartir las tareas de cuidado entre mujeres y hombres, y entre las instituciones y la sociedad en su conjunto.  Toda la información y materiales en la Revista Emakunde e Irekia.